شايد يكم متفاوت
دو شنبه شانزدهم ذی الحجه :
قافله عظیم غدیر در حركت است و از «مَرُّ الظَّهْران» گذشته و به آبادی بعدی یعنی «عُسفان» رسیده است.
تا جایگاه موعود راهی باقی نیست. جایی كه خداوند مقدّر داشته است تا رسولش، ولایت امیر المؤمنین و یازده فرزند او علیهم السلام را به مردم ابلاغ كند، چرا كه چند روزی بیشتر از عمر مباركش باقی نمانده و پس از رسول خدا صلی الله علیه و اله وسلم ، امیر مؤمنان و فرزندانش علیهم السلام حجّت روی زمین خواهند بود.
از طرف دیگر، بنیان گذاران سقیفه مقارن ماجرای غدیر، پیمان نامه ای امضا كرده و به نظام دادن لشكر خود پرداخته اند تا از رسیدن خلافت به امیر المؤمنین علیه السلام جلوگیری كنند. در حقیقت در این روز است كه صف آرایی جمل و صفّین و نهروان شكل می گیرد و آئین نو پای اسلام به جای آن كه انسان های خاكی را با دستورات الهی به افلاك ببرد، گرفتار جهنّم هوا و هوس ها می شود. شماری دنیا طلب در بوستان دین لانه می كنند و گروهی منافقانه به بهانه دفاع از دین، تیشه جاهلیت بر ریشه دین می زنند.
تمام كج اندیشی ها در تاریخ اسلام، از این جا ریشه دارد و یكی از آثار این پیمان نامه ناپاك و صحیفه شوم، آنانی هستند كه صاحب غدیر را به نام اسلام در محراب عبادت شهید می كنند و آب به آسیاب مال پرستان و شهوترانانی می ریزند كه از عدالت علوی گریزانند.
در صحیفه ملعونه خطوط نا نوشته ای است كه غدیر را تا قربانگاه كربلا می كشاند.
و چه آگاهانه فرمود امام صادق علیه السلام :
آنگاه كه پیمان نوشته شد، حسین علیه السلام به شهادت رسید.»
... آری، این راه خطا و این بار كج، تا قیام موعود روزگاران، به منزل نخواهد رسید...