شايد يكم متفاوت
نيستم لايق به ديدارت ولي روضه عباس مي خوانم بيا
چون ببارد ابر دريا مي كند چون بنالد سينه غوغا مي كند
در كلاس درس عشق و عاشقي عشق را عباس معني مي كند.
شن بود و باد، قافله بود و غبار بود آن سوی دشت، حادثه، چشمانتظار بود
فرصت نداشت جامة نیلی به تن کند خورشید، سر برهنه، لب کوهسار بود
گویی به پیشواز نزول فرشتهها صحرا پر از ستارة دنبالهدار بود
میسوخت در کویر، عطشناک و روزهدار نخلی که از رسول خدا، یادگار بود
نخلی که از میان هزاران هزار فصل شیواترین مقدمة نوبهار بود
شن بود و باد، نخلِ شقایقتبار عشق تندیسِ واژگون شدهای در غبار بود
میآمد از غبار، غمآلود و شرمسار آشفته یال، و شیههزن و بیقرار بود
بیرون دویده دختر زهرا ز خمیهها برگشته بود اسب، ولی بیسوار بود
پرسید از قبیله که این سرزمین کجاست؟ این سرزمین غم زده در چشمم آشناست
این سرزمین که بوی نی و نیزه می دهد این سرزمین تشنه که آبستن بلاست
گفتند: عقر بابل و طف ... شاطی الفرات گفتند: قاضریه و گفتند: نی نواست
دستی کشید بر سر و بر یال ذوالجناح آهسته زیر لب به خودش گفت: کربلاست!
طوفان وزید از وسط دشت ناگهان افتاد پرده، دید سرش روی نیزه هاست
زخمی تر از مسیح در آن روشنای خون روی صلیب دید سر از پیکرش جداست
طوفان وزید ... قافله را برد با خودش شمشیر بود و حنجره و ... دید در مناست
باران تیر بود که می آمد از کمان بر دوش باد دید که پیراهنش رهاست
افتاد پرده ... دید به تاراج آمده ست مردی که فکر غارت انگشتر و عباست
برگشت اسب ... از لب گودال قتلگاه افتاد پرده ... دید که در آسمان عزاست
سلام من به محرم به ماه دلبر زينب به اشك سينه زنانش کنار مادر زينب
سلام من به حسين و به آن كه صاحب آن است به كاروان بهارى كه در مسير خزان است
سلام من به حسين و به پرچم غم زهرا به گيسوان و به آن قامت خميده زهرا
سلام من به حسين و به سوز و اشك ابوالفضل بر آن دو دست بريده به فرق و مشك ابوالفضل
سلام من به حسين و گلوى پاره اصغر به فرق غرقه به خون على اكبر و جعفر
سلام من به حسين و به زخم سينهى قاسم كه شد فداى عمويش به حجله در برهاشم
سلام من به حسين و به آن همه گل پرپر كه كرده اند همه جان را نثار اين پيمبر
هم بازیانم نیستند امشب کنار بسترم قاسم، عموعباس، عبدالله، داداش اکبرم
یادت می آید من چقدر آسوده می خوابیدم آ ن شبها که می خندید در گهواره ی خود اصغرم؟
امشب ولی بدخوابم و هی خواب می بینم چهل اسب بزرگ سرخ مو رد می شوند از پیکرم
بر گونه ام جای چهار انگشت می سوزد عمو! زخم است، تاول تاول است انگشت های لاغرم
بابا! برای من نخر آن گوشوار نقره را حالا که هی خون می چکد از گوشهای خواهرم
بابا لبش را بسته و دیگر نمی بوسد مرا دیگر نمی گوید به من: شیرین زبانم دخترم!
من دختر خوبی شدم آرام می خوابم فقط امشب نمی دانم چرا هی درد می آید سرم
خلق می داند که در بهداری قُرب حسین دردها را بیشتر عبّاس درمان می کند
این چشم ها برای که تبخیر می شود ؟ این حلقه ها برای چه زنجیر می شود ؟
پیراهن محرم من را بیاورید دارد زمان هیئت من دیر می شود
با روضۀ حسین نفس تازه می کنم وقتی هوای شهر نفس گیر می شود
می آیم از کدورت و اشک عزای تو سرچشمۀ طهارت تصویر می شود
من دستمال گریۀ خود را نشسته ام چون آب هم به نام تو تطهیر می شود
اشک تو تا همیشه جوان می چکد حسین چشم من است اینکه چنین پیر می شود
من تازه تشنه می شوم و گریه می کنم وقتی ز گریه چشم همه سیر می شود
ایمان به دست معجزۀ غم بیاورید پیغمبری که باعث تکفیر می شود
این قطره نیست آینۀ توست یا علی در اشک ما حسین تو تکثیر می شود
باز ساقی گفت تا چند انتظار؟ ای حريف لاابالی سر برآر
ای قدح پيما درآ، هويی بزن گوی چوگانت سرم، گويی بزن
چون بموقع ساقيش در خواست کرد پير ميخواران ز جا قد راست کرد
زينت افزای بساط نشاتين سرور و سر خيل مخموران حسين
گفت آنکس را که می جويی منم باده خواری را که می گويی منم
شرطهايش را يکايک گوش کرد ساغر می را تمامی نوش کرد
باز گفت از اين شراب خوش گوار ديگرت گر هست، يک ساغر بيار