شايد يكم متفاوت
اَليومَ أكمَلتُ لَكُم دينَكُم وأتمَمتُ عَلَيكُم نِعمَتي وَ رَضيتُ لَكُم الإسلامَ ديناً، آيه 3 سوره مائده.
امروز [با نصبِ علی بن ابی طالب به ولایت، امامت، حکومت و فرمانروایی بر امت] دینتان را برای شما کامل، و نعمتم را بر شما تمام کردم، و اسلام را برایتان به عنوان دین پسندیدم.
امكان نداشت كه خداي عزّ و جلّ، رسول خاتم (صلى الله عليه وآله) را قبل از انتخاب خليفه اي (به عنوان جانشين) بعد از خود، از دنيا ببرد.
امكان نداشت كه خداي عزيز و حكيم، امّت را بعد از وفات نبي (ص) رها كند، بدون تعيين كسي كه امور امّت را بدست گيرد و بدون حجّتي كه به وسيله او حجّت خود را بر مردم تمام كند، بدون امير و حاكمي كه مردم در امور دين و دنيايشان به او رجوع نمايند و او از مرزهاي اسلام حمايت نمايد و بعد از نبيّاكرم صلى الله عليه وآله به وظيفه ارشاد و تبليغ همّت گمارد و بار نشر معارف شريعت اسلام و مقابله با هوا و هوسهاي منافقين و بدخواهان را به دوش كشد. حاشا كه خدا و رسولش از اين جنبه حسّاس از سرنوشت امّت و شريعت غافل شده باشند، چه برسد كه در اين امرّ خطير كوتاهي نموده باشند.
امكان نداشت كه نه خداي عليم و حليم و نه رسول كريم صلى الله عليه وآله، از بين مردم شخصي كه داراي اندك فضلي باشد، را مقدّم بدارند، مگر اينكه او افضل مردمان در سيرت و تمامترين آنها و كاملترينشان در ايمان باشد، زيرا عقل و فطرت سليم صريحاً چنين حكم مي كند و حاشا كه خالق حكيم مخالف آنچه كه خلق نموده، حكم كند، و او مي داند كسي كه بايد جانشين رسولش شود، سفير خداي سبحان شمرده مي شود كه مردم در او قدرت و علم و حكمت و رأفت و رحمت و ساير صفات جمالي خدا را مي بينند، چرا كه خليفه خدا در بين بندگان است، او يد الله و عين الله و اذن الله و وجه الله تبارك و تعالي است و دليل اراده خداي تعالي كه بوسيله او خدا شناخته مي شود و به وسيله او خدا عبادت مي شود و به وسيله او بندگان اميد تقرّب به خداوند را دارند و او حجّت خدا بر بندگانست، خالقي كه در كمال خود مطلق است، امكان ندارد كه سفير و نماينده خود را به غير از مخلوقي كه داراي كمال مطلق باشد، قرار دهد.
از اين رو، خداوند تبارك و تعالي به انبياي خويش كه افضل مردمان عصر خود هستند، اختيار داده كه اين فرد را براي جانشيني خود انتخاب نمايند، و بعضي را بر بعضي ديگر برتري بخشيد، انتخاب اين فرد از ازل و قبل از اينكه ساير مخلوقات خلق شوند، انجام شده بود، بر اينكه علي عليه الصلاة و السلام خليفه رسول خاتم صلى الله عليه وآله و حجّت بعد از او و امام امّت و سيّد الاوصيا باشد، و نور اين دو را در اصلاب شامخه و ارحام مطهّره نهاد و پيوسته انتقال مي داد، تا آنكه پا به عرصه دنيا نهادند، خداي تعالي از همان وهله اول بعثت به نبي اكرم صلى الله عليه و آله فرمان داد: {وأنذر عشيرتك الأقربين} (و به خويشاوندان نزديكت هشدار ده) به اينكه خليفه خود را اعلام نمايي و علي را امام مسلمانان و خليفه خودت بر آنان در غياب و وفات منصوب كني، و پيامبر نيز چنين كرد و اين امر الهي را در تمام طول دوره حيات شريف خويش اطاعت كرد، و در هر فرصتي پنهان و آشكارا صريحاً يا به كنايه و تلويح بيان مي نمود.
تا آنكه آن ساعت موعود مرگ محتوم نزديك شد و در حالي كه او در راه بازگشت از حجّة الوداع به همراهي و مصاحبت بيش از صد و بيست هزار تن از مسلمانان بود، جبرئيل در هجدهم ذي الحجه در ناحيه بين جحفه بين مكّه و مدينه در كرانه غديري از آب، با آيه تبليغ نازل شد و از جانب خدا به رسول فرمان داد تا جانشين خود را اعلام نمايد، بنابراين پيامبر صلى الله عليه و آله امر كرد كه منبري از بار و بنه شتران برپا نمايند و نداي نماز جماعت ظهر سر داده شد، پس ساير حاجياني كه همراه او بودند، همه جمع شدند و نماز به جاي آوردند سپس پيامبر صلى الله عليه وآله از منبر بالا رفت و بعد از حمد و ثناي الهي و موعظه و انذار مردمان خبر كوچ خويش از دنيا را به آنان داد و وصيتهايي نمود، سپس علي بن ابي طالب عليه السلام را فرا خواند و به مردم رو كرد و از آنها بر اطاعت او اقرار گرفت و فرمود: آيا من بر خود شما اولي نيستم؟ تمام جماعت اقرار كردند، آنگاه دست اميرالمؤمنين عليه السلام را بالا برد و فرمود: {فَمَن كُنتُ مَولاه فَهذا عليٌّ مَولاه، اللهمّ والِ مَنْ والاه، وعادِ مَنْ عاداه، وانصُر مَنْ نَصَرَه، وأخذُل مَنْ خَذَلَه} (هر كس كه من مولاي اويم، اين علي مولاي اوست، خدايا با دوستان او دوست باش و دشمنان او را دشمن بدار) و بدين ترتيب امامت او بعد از خودش را اعلام همگاني نمود و با اين سخن اطاعت از او را واجب كرد.
اين واقعه بسيار مشهور است و در كتب خاصّ و عامّ هر دو گروه شيعه و سنّي آمده است و همه بر صحّت و صدق آن اجماع دارند، حتّي علامه اميني(قدس سره) كتابي مخصوص در اين باب به نام (الغدير) تأليف نموده و در آن، آنچه توانسته از كتب و نويسندگان و راويان و ادبا و شعرا و علمايي كه در اين موضوضع سخن گفته اند، را ذكر كرده و به طور مفصّل بحث نموده است، و بدين وسيله ديگر براي معاندين و دشمنان اميرالمؤمنين عليه السلام جاي ابهامي باقي نمي ماند.
امّا با وجود همه اينها باز علماي عامّه و مخالفين بعد از اينكه به سبب كثرت اسناد و مدارك و اجماع امّت نتوانستند منكر اصل حديث شوند يا حتّي در آن ايجاد شبهه و طعن نمايند و تمام تلاشهاي آنها به شكست منتهي شد، در بازي با دلالت اين حديث و تصرّف و تحريف در معاني و ظاهر آن تلاش بسيار نمودند تا امّت را از صاحب ولايت و امامت حقّه الهي بازدارند و كينه و عناد و گمراهي خود را توجيه نمايند.
سنّتي است كه مسلمانان اين روز را كه دين با ولايت علي اميرالمؤمنين به كمال رسيد، عيد مي گيرند، رواياتي از صادقين آل محمد وارد شده كه روز غدير عيدي است كه خداي تعالي در آن مسلمانان را با ولايت علي شاد نموده است، حسن بن راشد روايت مي كند كه به اباعبدالله (ع) گفتم: فدايت شوم، آيا براي مسلمانان عيدي جز دو عيد فطر و قربان هست؟ امام فرمود: آري، عيدي بهتر، بزرگتر و شريفتر. گفتم: آن كدام روز است؟ فرمود: روزي كه اميرالمؤمنين عليه السلام در آن به امامت بر مردمان منصوب شد. گفتم: فدايت شوم،در اين روز چه كاري شايسته است؟ فرمود: روزه اي حسن، در اين روز بسيار بر محمد و آل او صلوات بفرست و از ظالمان در حقّ ايشان به سوي خدا برائت بجوي).
مباركباد اين روز بر شيعه اميرالمؤمنين عليه السلام، آنان كه خداوند به ايشان توفيق اين نعمت را داده و معرفت و احيا و تمسّك به ايشان را منت نهاده، اوست حبل الله المتين كه از آسمان به زمين كشيده شده است، آگاه باشيد كه اين حبل الله المتين همان نعمت ولايت مولاي ما اميرالمؤمنين عليه السلام و ائمه طاهرين و معصومين از اولاد اوست كه هر كس در كشتي آنان سوار شود، نجات مي يابد و هر كس از آنان تخلّف نمايد، غرق و هلاك مي گردد، زيرا براي هيچ امري به مانند ولايت ندا داده نشده است.
از آداب و سنن مشهور در اين روز غسل و دو ركعت نماز و روزه است كه معادل روزه دو سال است و براي عالم عارف به آن معادل روزه تمام روزگار است و نيز ديدار برادران و اطعام و معطر كردن بدن و پوشيدن زيباترين لباس و پيوند برادري بين مؤمنين با كيفيت و صيغه خاصّي كه در كتب ادعيه ذكر شده است.
اين مناسبت گرامي را به محضر امام عصر و الزمان عجّل الله فرجه الشريف و شيعيان او تبريك عرض مي نماييم.
الحمد لله ربّ العالمين.
منبع: الانصار