شايد يكم متفاوت
سه شنبه هفدهم ذی الحجه :
كاروان بزرگ غدیر به همراهی وجود مقدّس پنج نور پاك، پیامبر، امیر المؤمنین، حضرت زهرا، امام حسن و امام حسین علیهم السلام ـ كه این كاروان را به افلاكیان شرف می بخشد ـ پس از گذشتن از «عُسفان»به «قُدَید»
رسیده است و اینك تا «جحفه» كه «غدیر خم» كنار آن قرار دارد، راهی باقی نیست.
آنچه در غدیر برای مردم بیان می شود بزرگترین پیام اسلام، یعنی ولایت اهل بیت علیهم السلام می باشد كه اهمیت آن از هر اصل دیگری در اسلام برتر است. نماز كه خود ستون دین است، به هنگام سفر، كوتاه و شكسته خوانده می شود ، یا روزه بر كهن سالان و بیماران و مسافران حرام شمرده شده است؛ اما ولایت اهل بیت علیهم السلام بر هر زن ومرد، پیر و جوان ، كوچك و بزرگ... واجب است و تخلّف از آن در هیچ هنگامی جایز نیست. غدیر خود حكایت متخلّف از ولایت را چنین گزارش می كند:
در آخرین ساعات روز سوم واقعه غدیر یعنی 21 ذی الحجه، «حارث فِهْری» با دوازده نفر از یارانش نزد پیامبر صلی الله علیه واله وسلم می آید:
نعمان بن حارث فهري نزد پيامبر آمد و عرض كرد: اي محمد! ما را امر نمودي به گفتن: «لا إله إلاّ اللّه، مُحَمَّد رَسُولُ اللّه» ما قبول كرديم و گردن نهاديم، سپس امر كردي در پنج وقت نماز بگزاريم، پذيرفتيم، امر به زكاة، حج، روزه و ساير واجبات كردي، اطاعت نموديم. به اينها راضي نشدي تا اين كه پسر عموي خود ـ عليـ را به امامت و وصايت منصوب داشتي. آيا اين كار را از طرف خود انجام دادي يا خدا به تو دستور داد چنين كني؟
رسولخدا در پاسخ او فرمود: سوگند به آن خدايي كه جز او خدايي نيست؛ من به امر و فرمان پروردگار علي را منصوب نمودم.
نعمان بن حارث فهري روي برتافت و گفت: أللَّهُمَّ إنْ كانَ هذا مِنَ الْحَقِّ فَأمْطِرْ عَلَينا حِجارةً مِنَ السَّماءِ أوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أليمٍ؛پروردگارا! اگر آنچه محمد درباره علي ميگويد از جانب تو و برحقّ است؛ پس از جانب آسمان برسر ما باران سنگ ببار، يا به عذابي دردناك ما را گرفتار كن»
نعمان بن حارث فهري هنوز به مركب خود نرسيده بود كه ناگهان سنگي از آسمان فرود آمد و برسر او اصابت كرد و در دم به هلاكت رسيد.
جالب است بدانيد كه مرحوم علاّمه اميني در كتاب «الغدير» شأن نزول اين آيه شريفه را از 30 نفر از علماي معروف اهل سنّت ـ با ذكر مدرك و عين عبارت آنهاـ نقل ميكند كه مقصود از آيه شريفه همان نعمان بن حارث فهري است.
« سَأ لَ سائلُ بِعذابٍ واقعٍ ،لِلكافرین لیسَ لَهُ دافعُ»
(معارج/1و2)
« سؤال كننده ای، عذابی را كه وقوعش حتمی است طلب می كند. (او بداند كه این عذاب ) كافرانی را در بر می گیرد و هیچكس را توان دفع آن نیست.»
عید الله الاكبر، روز اكمال دین و اتمام نعمت بر رهروان راه امیرالمؤمنین مبارك باد.